•Untitled•
posted on 05 May 2008 01:01 by kisaki in Novelเศร้าเหลือเกิน
เสียใจเหลือเกิน
เจ็บใจเหลือเกิน
ฉัน...ควรทำเช่นใด?
เด็กสาวชุดขาวนอนคร่ำครวญทุรนทุราย
น้ำตาสีชาดไหลรินจากดวงแก้วสีทอง
เด็กสาวพร่ำบอกตัวเอง
เศร้าเหลือเกิน
เสียใจเหลือเกิน
เจ็บใจเหลือเกิน
ฉัน...ควรทำเช่นใด?
คำพูดพรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากซีดจางและแห้งผาก
เศร้าเหลือเกิน
เสียใจเหลือเกิน
เจ็บใจเหลือเกิน
ฉัน...ควรทำเช่นใด?
น้ำตาสีชาดรินไหลไม่ขาดสาย
สาวน้อยเกลือกกลิ้งไปมา
จนชุดสีขาวเปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาสีชาดไปทีละน้อย
สาวน้อยชุดขาว เจ้าเป็นอะไร?
ใคร? ใครกัน?
ฉัน?
ใช่ สาวน้อยชุดดำเจ้าคือใครกัน? ตอนนี้ฉันโศกเศร้าเหลือเกิน โปรดปล่อยฉันไว้เช่นนี้ แล้วเดินกลับไป
ฉันคงทำเช่นนั้นไม่ไ้ด้
ทำไมกัน?
เด็กสาวชุดดำก้าวเดินผ่านกองน้ำตาสีชาด
แก้วตาสีเงินจับจ้องที่้สาวน้อยชุดขาว
เจ็บปวด?
ใช่
เศร้าโศก?
ใช่
เสียใจ?
ใช่
หมดหวังกับโลกเน่าๆใบนี้?
ใช่
เช่นนั่นแล้ว ความหวังของเธอคืออะไร?
ความปราถนาของเธอคืออะไร?
ชั้น
ต้องการ
หลับไป
เพื่อฝัน
ฝันตลอดกาล
และ
ไม่อยากตื่นขึ้นมา
ตื่นเพื่อรับรู้ความเจ็บปวด
ความโศกเศร้า
เช่นนี้อีกเลย
ฉันเข้าใจเธอ
หวังว่านั่น คงไม่ใช่เพียงลมปาก
ฉันเข้าใจเธอ
เช่นนั่นแล้ว
ฉันควรทำเช่นไร
แค่เพียงอยากหลับ
หลับเพื่อฝัน
ถึงสิ่งที่ฉันต้องการ?
ฟังฉัน
ทำเช่นไร?
ฉันจะบอกเธอเอง......
สาวน้อยชุดดำโน้มตัวลง พูดบางอย่างให้สาวน้อยชุดขาวฟัง
สาวน้อยชุดขาวยิ้ม
เธอนอนนิ่ง หลับตาลงช้า ๆ
เถากุหลาบสีแดงเลื้อยขึ้นมาจากน้ำตาสีชาด
เกาะเกี่ยวพันร่างของสาวน้อยชุดขาวจนหมดสิ้น
พักซะ
ขอบใจ
ขอบใจมาก
ความเศร้าแสนงาม ขอเจ้าหลับอยู่ ณ ที่แห่งนี้
อย่าได้ตื่น
เพื่อเธอจะได้คลายความเจ็บปวด
และชั้นจะอยู่ต่อไป
เพราะเธอผู้แบกรับความเศร้า
นำพาความเศร้าของชั้นให้หายไปจากใจ
แต่ชั้น
จะไม่มีวัน
ไม่มีวันลืมสิ่งที่เกิดขึ้น
ความผิดพลาดนั่น จะเป็นดั่งหนามกุหลาบในใจของชั้น
คอยทิ่มแทง
ให้จำ
เพราะ ชั้น คือ เธอ
---------------------------------------------------------------------------------------
นิยายดั้นสด
เพราะเฟลแดก กร่ากก
ช่วงนี้เราเกรียนๆหน่อยอย่าถือสากันเลยนะ
แต่ดั่งนิยาย
เราเก็บความเศร้าไว้ และจะเดินต่อไป
ตั้งแต่วันนี้ไป เราที่อ่อนแอ เศร้าโศกจะไม่มีอีกต่อไป
มีแต่เราที่เข้มแข็ง ไม่เศร้านะจ๊ะ