Tsuki no BLOG[จขบ.รักหนุ่ม2D]

ฟิ้วว ~

เมื่อวันที่ 31 เราไปทัวร์หมู่บ้านสาขลามาจ้า~ สนุกมากมายเลยทีเดียว

บางคน งง ว่าหมู่บ้านสาขลานี่มันคือที่ไหนกัน? เราจะอธิบายให้คร่าวๆเท่าที่เรารู้น้อ

คือ หมู่บ้านสาขลาเนี่ย เป็นหมู่บ้านO-Topของจังหวัดสมุทรปราการ มีชื่อเสียงในเรื่องการทำวังกุ้ง และ กุ้งเหยียด ซึ่งอร่อยมากกกก(เสียดาย กินหมดแล้วเลยไม่มีรูป อยากเห็นรูปก็หาเอาในกูเกิ้ลโล๊ดจ่ะ) หมู่บ้านนี้อยู่แถวๆปากอ่าวไทยจ๊ะ ฝั่งพระประแดง

ซึ่งทริปนี้เป็นอะไรที่เราตื่นเต้ลหลายอย่างมาก ๆเลยทีเดียว(และดำมากมายด้วยเช่นกัน)ฮ่า ๆ

เราเรียนที่ส.ป.มา จะ3ปีแล้ว เพิ่งจะเคยนั่งเรือข้ามไปฝั่งพระประแดง ซึ่งตื่นเต้นมากมายกับค่าเรือที่ถูกมหาศาล(3บาทต่อคน) กร่ากก รู้สึกว่าเงินไหลออกน้อยดี

ถ่ายตรงท่าเรือ

ผู้ร่วมทริปนี้

พอข้ามไปอีกฝั่งแล้ว ก็ไปหาเจน(=เพื่อนเรา = เจ้าของทริปนี้ = แฟนเจ้าของบ้านที่ให้ซ่องซุม)ทำบุญกันไปรอบนึงแล้วก็ขึ้นรถขนหอย(?)ของทราย(= แฟนเจน = คนขับรถ = คนขับเรือ = คนออกตังค์ค่าเป็บซี่ 1 ลัง)ลุยสู่หมู่บ้านสาขลา ซึ่ง.........

ไกลมากกกกกกกกกกกกก

ขับไปประมาณ ครึ่งชม.ได้ กร๊ากกก แบบว่าหน้าชาไปแถบนึง

พอถึงหมู่บ้าน ก็ต่อเรือ เข้าวังกุ้งของทรายไปอีกครึ่งชม. แล้วแบบว่า

อึ้งมาก ออกจากตัวเมืองแค่ไม่เท่าไหร่ แต่เหมือนย้อนเวลากลับไปสัก 20 ปีทีแล้ว บรรยากาศแบบชิวๆมากอ่ะ ถ้าไม่บอกว่าสาขา เราคงคิดว่าอยู่อัมพวา บรรยากาศเก่าๆแบบเดียวกัน เราชอบมาก ๆ

ที่เราถ่านตรงนั้นน่ะ จริงๆมันคือสี่แยกคลองล่ะ(มีแอบชะเง้อหาชายหนุ่มด้วย กร่ากก)

แต่ครึ้มใจกับบรรยากาศบ้านนาไม่ทันไร เราก็ต้องระทึกอีกครั้ง

เพราะมันเป็นการนั่งเรือที่ระทึกที่สุดในชีวิตเรา~!!!

ระทึกว่ามันจะถึงวังกุ้งมั๊ย? กร๊ากกกก ก็เรือมันเล่นดับเอาซะกลางน้ำไป 4 รอบ แล้วน้ำมันลงแบบไม่ไหวแล้ว!! ท้องเรือแทบติดพื้นเลยทีเดียวเชียว นั่งไปสักพัก ถ่ายรูปไปสักพัก ก็ถึงท่าเรือที่จะขึ้นไปวังกุ้ง

นี่คือวังกุ้งจ่ะ

แล้วก็ระทึกอีกครั้งเมื่อทางเดินมันเล่นเป็นแบบนี้

แถมมีสะพานไม้กระดานแผ่นเดียวแบบนี้เป็นระยะๆแบบนี้ ระทึกชะมัด
(ในภาพนู๋เหม่ยกำลังพานิคแดก ข้ามไปไม่ได้ มีอีไอซ์ยืนหัวเราะเป็นแบ็คกราวน์)

พอถึงวังกุ้งก็หาอะไรกินกัน ป้าของทรายน่ารักมาก พอไปถึงก็ทำกับข้าวให้กินกันเลย อ๊อบซึ้งงง พอเรานั่งสักพักก็เห็นเจ้าตัวนี้

น่ารักเนอะ ชื่อ ชิ ตัวตั้ง 2 หมื่นแนะ อ๊อบช็อคมาก

พอนอนชิวๆสักพักก็นั่งเรือไปทะเลกันตอนที่อยู่บนเรือ แอบเห็นพระอาทิตย์ทรงกลดใหญ่ที่สุดเท่าที่เราเคยเห็น เลยถ่ายรูปมา 1 โชะ

ตอนแรกนึกว่าจะถ่ายไม่ติดนะเนี่ย พอมาเปิดในคอมนี่เริ่ดๆมาก แล้วก็ลุยไปหน้าหาด แล้วตอนนี้ระทึกมากคะ

คือ มันเป็นดินแบบนี้

มันเหมือนจะแข็งใช่มั๊ยคะ? ผิด~!!!

มันหลอกลวงเรา~!!(หรือโง่เองว่ะ เพื่อนเราไม่จมสักคน)เหยียบปุบยวบปั๊บ อารมณ์แบบว่า"กูโดนดินดูด จอร์ดดซัม วัน มาช่วยกูด้วยยย" แต่แบบ เพื่อนรักเรามาก ตะโกนเชียร์เราแทนระทึกมาก ขาจมถึงเข่าแถมโดนหอยบาดเท้าอีก สรุปว่าเท้าแหกไป 3 จุดซึ่งร้ายแรงมาก อ๊อบถึงกับหงิดไป 3 วิ บุ่ย ๆ แต่พอเอาขาออกมาได้เราก็แร่ดได้เหมือนเดิม กร่ากก

ขาหลุดก็ถ่ายรูปต่อ สักพักแบทหมด เซ็งด่อย นั่งชิวๆสักพักก็กลับไปเล่นไพ่บ้านทราย กร๊ากกกก แต่ทริปนี้ไม่มีแอลกอฮอล์นะฮร้า มีสติพอที่จะรู้ว่านี่คือวันพระใหญ่ แต่มีไม่พอว่าอายุยังไม่ถึงกันสักคน กร๊ากกก

พอชิวๆไปสักพักก็กลับ้าน เพราะมรสุมเข้า ลมแรงน่ากลัวมาก ขนาดเรายังรู้สึกว่าปลิวตามลมเลย ยิ่งตอนข้ามไม้แผ่นเดียวนี้ระทึกมาก เพราะต้องทรงตัวดี ๆ แต่ก็ปลอดภัยล่ะนะ

ขากลับเราบ้าพลังมาก ซื้อกุ้งเหยียดไป 5 โล ถึงกับกระเป๋าแผ่บ กร๊ากกก (โลละ280บาท) แล้วก็แวะทำบุญกันอีกรอบที่วัดสาขลา อิ่มบุญกันถ้วนหน้าเลยวันนี้

จากนั้นก็ข้ามมาปากน้ำแล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน เป็นการสิ้นสุดทริปนี้

สำหรับเรารู้สึกสนุกมาก และก็รู้เรื่องใหม่ๆเยอะมากเหมือนกัน

ที่ประทับใจสุดๆก็คือความมีน้ำใจน่ารักๆของชาวหมู่บ้านสาขลา และบรรยากาศในหมู่บ้าน มันรู้สึกดีกว่าอยู่ในเมืองที่มีแต่คนแล้งน้ำใจมากมาย ทั้งๆที่มองจากบ้านทรายแล้วเห็นสะพานแขวนนะเนี่ย ห่างกันแค่นี้แต่ทำไมจิตใจคนเราถึงห่างกันมากขนาดนี้นะ? เซ็งจริง ๆ

จบเอ็มทรี่ย์นี่ก่อนแล้วกันน้อ เจอกันคราวหน้าจ้า ~

ปล. ภาพมันไม่ชัด ๆ รึเปล่าเนี่ย ดูจากเครื่องอื่นเป็นยังไง รบกวนบอกด้วยนะคะ